przejdz do zawartosci

up

Szukaj




wielkość czcionki A A A

Przywileje szlacheckie

Rycerstwo polskie dawnym zwyczajem zwoływane było przez książąt na zjazdy zwane sejmami. W końcu XV w (1493 r.) za króla Jana I Olbrachta ustaliły się zasady składu sejmu krajowego, który składał się z Króla i Senatu (czyli rady królewskiej) i Izby Poselskiej. W tej ostatniej zasiadali przedstawiciele szlachty, wybierani na sejmikach ziemskich oraz reprezentanci kilku najbogatszych miast. Był to jeden z najstarszych parlamentów europejskich.

Począwszy od Króla Ludwika Węgierskiego (przywilej koszycki 1374) kolejni władcy zdobywali sobie poparcie szlachty specjalnymi przywilejami. Szczególnie ważne były przywileje podatkowe oraz słynne prawo z 1432 r. "Neminem captivabimus nisi jure victim", wyprzedzające o 256 lat angielski "Habeas Corpus Act". Dzięki uzyskanym przywilejom politycznym władza królewska uległa osłabieniu. Kulminacją tego procesu była Konstytucja "Nihil Novi" (1505), zakazująca monarsze podejmowania ważnych decyzji bez zgody Sejmu.

Poleć znajomemu | Wersja do druku

LudwikWegierski, image

Ludwik Węgierski, "Poczet królów i książąt polskich", Jan Matejko

PrzywilejKoszycki, image

Przywilej Koszycki, 1374

JanOlbracht, image

Jan Olbracht, "Poczet królów i książąt polskich", Jan Matejko

Jagiellonczyk w senacie, image

Król Aleksander Jagiellończyk w senacie

NihilNovi, image

Konstytucja "Nihil Novi", 1505