Bałtowie osiedlili się u południowo-wschodnich wybrzeży Morza Bałtyckiego w połowie V wieku p.n.e., czyli ponad 2500 lat temu. Przybyli z bagien i puszcz leśnej strefy wschodniej Europy, czyli z dorzeczy górnej Dźwiny, Oki i Dniepru. Z biegiem czasu zajęli rozległy obszar wzdłuż wybrzeży Bałtyku, między dolną Wisłą, a dokładniej rzeką Pasłęka na zachodzie a dorzeczem rzeki Dźwina na wschodzie.  

Nazwa "Bałtowie" funkcjonuje od połowy XIX wieku, kiedy to niemiecki uczony Nesselmann wprowadził ten termin do nauki, aby opisać pokrewne sobie ludy mieszkające u wschodnich wybrzeży Bałtyku i mówiące podobnymi językami, należącymi do wielkiej rodziny języków indoeuropejskich.  

Ludy bałtyjskie posługiwały się językiem należącym do rodziny języków ugrofińskich, czyli takich, jakimi dziś posługują się Węgrzy lub Finowie.  

Rzymscy niewolnicy, którzy walczyli jako gladiatorzy, cieszyli się niezwykłymi względami u kobiet.  

Rzymianie mieli zwyczaj robienia woskowych masek pośmiertnych, które wystawiano podczas pogrzebów, a następnie umieszczano w domu.  więcej »

Ulubioną rozrywkę Rzymian stanowiły igrzyska. Często podczas ich trwania staczano pokazową bitwę morską.  więcej »

Imperium rzymskie, w pierwszych wiekach swojego istnienia, zamieszkane było przez około 50 milionów ludzi.  więcej »

Już starożytni Rzymianie czyścili zęby szczoteczką do zębów, dbali o swój swieży oddech używając wonnych płynów i pastylek, zaś ubytki w uzębieniu uzupełniali sztucznymi złotymi zębami bądź protezami.